Hoe NeuroRC het brein opnieuw uitdaagt
Mensen met niet-aangeboren hersenletsel (NAH) die niet meer samen met hun gezin eten, omdat het te druk is. Die de supermarkt mijden vanwege licht en geluid. Hun wereld wordt kleiner, hun sociale cirkel krimpt, werken lukt vaak niet meer. Veel van hen hebben al een langdurig revalidatietraject achter de rug. Ze hebben leren omgaan met hun beperkingen, maar vragen zich af of dit écht het eindpunt is. Dit zijn de mensen die terechtkomen bij NeuroRC in Leeuwarden; voor een vooruitstrevende behandeling, die elders in het land nog niet op deze specifieke manier wordt aangeboden.
Rosanne Koster, huisarts en verbonden aan NeuroRC, vertelt: “In de reguliere revalidatie staat vaak voorzichtigheid centraal: binnen je grenzen blijven, prikkels vermijden en je beperkingen leren accepteren. En dat is niet verkeerd, maar een deel van de mensen met NAH bereikt hierdoor geen maximale groei.” Ze zag het als huisarts keer op keer gebeuren. Mensen die vastliepen na hersenletsel. “In de reguliere zorg leer je mensen omgaan met beperkingen. Dat is belangrijk. Maar ik zag ook mensen bij wie ik dacht: hier zit nog rek in. Hier is nog potentie.”
Toen ze zelf op haar 32e een herseninfarct kreeg, merkte ze hoe beperkt het perspectief op herstel soms is. “In Nederland kreeg ik te horen: dit is het, leer ermee leven. Maar ik wilde meer.” Die zoektocht bracht haar naar Amerika, waar ze kennismaakte met een intensieve vorm van hersentraining waarin wél ruimte was voor herstel.
Lees hier het volledige artikel.
